"ฉันจะเต้นเหมือนดังไม่มีคนมอง
ฉันจะร้องเพลงให้ดังกว่าทุกคน
ฉันจะรัก รักเหมือนดั่งคนต้องมนตร์
สร้างให้ฉันลืมเรื่องช้ำเรื่องเหงาเศร้าตรม"
.
..
....Extreme, Perfect Rock Star

ช่วงที่ผ่านมา...คิดถึงเพลงนี้มาก
(เพลงของวง Perfect Rock Star เด็กถา'ปัด จุฬาฯ)
อยู่ๆก็นึกถึง คงเพราะมีเหตุการณ์ให้นึกมั้ง

ฉันเคยเป็นคนแบบนี้ (รึเปล่า!)
อย่างน้อยตอนที่เป็นวัยรุ่นก็มากกว่าตอนนี้..
ตอนที่ยังมีไฟ มีพละกำลังเหลือเฟือ
ทำอะไร ก็ทำไปเลย แบบสุดๆ ไม่ต้องกั๊ก

จะเรียน ก็เรียนให้เต็มที่
จะโดดเรียน ก็โดดไปเลย อย่าลังเล
ถ้าจะรัก ก็รักไปเลย ไม่ต้องสนใจใคร
อยากไปเยอรมัน ก็ไปเรียนภาษาเยอรมัน
ไปดูคอนเสิร์ตร็อค ก็โดดเลยเต็มที่
ทำบ้านรับน้อง ก็เต้นให้มันสุดๆ
ทำสันฯงานบอล ต้องหน้าด้าน เต้นกลางสยามได้
อยากเป็น counselor ก็ไปเลย เป็นอาสาสมัคร ทำงานถึงสี่ทุ่มก็ได้
ทำงานอะไรก็ทำให้สุดๆ ใครยังไงก็ช่าง

ไม่ต้องคิดถึงผล ว่าจะออกมาเป็นไง
เกรดจะดีมั้ย คอนเสิร์ตที่ดูมันคุ้มตังค์มั้ย
จะได้ไปเยอรมันมั้ย เต้นกลางสยามอายมั้ย
ทำงานแล้ว success มั้ย
ไม่ต้องสน สนแค่ตอนที่ทำ happy มั้ย
เต็มที่มั้ย...ก็พอ

แต่ตอนนี้....ทำไมไม่ใช่
ทุกอย่างมันอยู่ตรงกลางๆทั้งหมด
คิดหน้า คิดหลัง คิดซ้าย คิดขวา คิดแล้วคิดอีก
สุดท้ายหลายอย่างก็ไม่ได้ทำ

หรือหลายอย่าง...ทำแบบกั๊กๆ เดินเกมกั๊กๆ ไม่จริงใจ
จนเหมือนความสุขในการทำงานมันหายไปเลย
บิลท์ยังไงมันก็ไม่ขึ้นแล้ว
แต่ก็ไม่กล้าเดินออกมา เพราะที่ที่ยืนอยู่มันเป็น comfort zone
กลายเป็นว่าฉันกลัวการเปลี่ยนแปลง ไม่ชอบการเสี่ยง

ตอนนี้อยากถูกจ้างออก อยากมีคนตัดสินใจให้
จะได้บังคับก้าวที่กั๊กๆไว้  ให้ได้เดินต่อซะที

ฉันอยากเต้น เหมือนดั่งไม่มีคนมอง
แต่ตอนนี้ หลายคนกำลังจ้องว่าฉันจะเต้นจังหวะไหน

ถ้าฉันเต้นมั่ว จะมีใครว่ามั้ย...

ฉันอยากเต้น เหมือนดั่งไม่มีคนมอง